مساحت کشور چین
مساحت کشور چین حدود ۹٬۵۹۶٬۹۶۱ کیلومتر مربع است. این وسعت، چین را در میان بزرگ‌ترین کشورهای جهان قرار می‌دهد.
فاصله شرق تا غرب چین بیش از ۵٬۰۰۰ کیلومتر و فاصله شمال تا جنوب آن حدود ۵٬۵۰۰ کیلومتر است. همین گستردگی، تنوع جغرافیایی قابل توجهی را در این سرزمین ایجاد کرده است.
در بخش شرقی، دشت‌ها و جلگه‌های حاصل‌خیز گسترده‌ای دیده می‌شود. نواحی غربی فلات تبت و رشته‌کوه‌های مرتفع را در خود جای داده‌اند. در شمال و شمال غرب نیز کوهستان‌ها و بیابان‌های وسیعی قرار گرفته‌اند، در حالی که جنوب کشور شرایط متفاوتی دارد و مناطق نیمه‌گرمسیری و جنگلی در آن دیده می‌شود.
از نظر مرزهای زمینی نیز چین با ۱۴ کشور همسایه است و از چند طرف به آب‌های آزاد و دریاهای مهم شرق آسیا دسترسی دارد.
نقشه چین
چین کشوری پهناور در شرق آسیاست و با کشورهای متعددی مرز مشترک دارد. روسیه و مغولستان در شمال، کره شمالی در شرق و ویتنام، لائوس و میانمار در جنوب و جنوب شرقی آن قرار گرفته‌اند.
در جنوب و جنوب غربی نیز هند، بوتان، نپال، پاکستان و افغانستان واقع شده‌اند. بخش غربی چین با تاجیکستان، قرقیزستان و قزاقستان هم‌مرز است.
تنوع جغرافیایی این کشور در نقشه چین به‌خوبی قابل مشاهده است؛ فلات تبت و کوهستان‌های مرتفع در جنوب غربی، دشت‌های وسیع در شرق و بیابان‌هایی مانند گبی در شمال قرار گرفته‌اند.
رودهای مهمی مانند یانگ‌تسه و رود زرد نیز در کشاورزی، اقتصاد و شکل‌گیری تمدن‌های تاریخی چین نقش داشته‌اند.
آب‌وهوای چین
وسعت زیاد چین باعث شده این کشور تنوع آب‌وهوایی گسترده‌ای داشته باشد. از مناطق سرد شمالی تا مناطق گرم و مرطوب جنوبی، شرایط اقلیمی متفاوتی در چین دیده می‌شود.
در شمال کشور، زمستان‌ها معمولاً سرد و خشک و تابستان‌ها گرم هستند. پکن نمونه‌ای از شهرهایی است که تغییرات فصلی در آن به‌خوبی احساس می‌شود.
جنوب چین هوایی گرم‌تر و مرطوب‌تر دارد و در برخی فصل‌ها بارندگی بیشتری در این نواحی رخ می‌دهد. گوانگژو از شهرهای جنوبی با آب‌وهوای گرم و مرطوب محسوب می‌شود.
در مناطق غربی کشور، به‌ویژه ارتفاعات تبت، شرایط کوهستانی و دمای پایین‌تری حاکم است. بیابان‌های گانسو و شین‌جیانگ نیز اقلیم خشک و متفاوتی دارند.
در نتیجه، هنگام سفر به چین باید شرایط آب‌وهوایی مقصد و فصل سفر را در نظر گرفت.
زبان مردم چین
زبان رسمی مورد استفاده در سطح ملی چین ماندارین استاندارد است که در چین با نام «پوتونگ‌هوا» نیز شناخته می‌شود.
ماندارین بر پایه گویش منطقه پکن شکل گرفته و زبان اصلی آموزش و ارتباط رسمی در بخش بزرگی از کشور است.
در کنار ماندارین، زبان‌ها و گویش‌های متعددی در مناطق مختلف چین استفاده می‌شوند. وو در اطراف شانگهای و بخش‌هایی از ژجیانگ و جیانگسو رایج است. کانتونی نیز در گوانگ‌دونگ، هنگ‌کنگ و ماکائو کاربرد گسترده‌ای دارد.
در بخش‌هایی از جنوب شرقی چین نیز زبان‌های گروه مین رواج دارند.
بسیاری از مردم چین علاوه بر گویش یا زبان محلی خود، ماندارین را نیز می‌دانند. به همین دلیل، تسلط به ماندارین برای ارتباط در بیشتر مناطق کشور مفید است.
